Dancing with Witches

Are you ready for a mysterious digital exhibition experience with ‘Dancing with Witches’?

On 16 January, the British Council launched the third exhibition of its ‘Museum without Walls’ digital platform based on the ‘Arts for all’ principle.  The exhibition focusses on the concept of the witch as a symbol of female power.

British Council has launched ‘Dancing with Witches’, the third edition of its digital arts platform ‘Museum without Walls’ on 16 January. Curated by Turkish curator Mine Kaplangı, the exhibition focuses on the theme of ‘woman’ and for the first time, it brings together paintings, prints, photos and videos by contemporary artists from Turkey alongside a selection of artworks from the British Council Collection. By bringing the gallery into a digital environment, this project provides a new, innovative exhibition experience which sets ‘Arts for all’ as its main principle and emphasises that art is not a luxury and it should be accessible to everyone. ‘Dancing with Witches’ can be seen from https://exhibitions.britishcouncil.org.tr/DancingWithWitches

An artistic view to the world of witches…

The exhibition takes inspiration the witch/woman as a symbol of power, and in particular from works of English literature which foreground women’s rights and equality. The viewers are invited on a journey, through a selection of art works from the British Council Collection, that underpins the role of female artists whose presence and influence within the history Western art has been concealed or swept aside, with the addition of works by contemporary artists from Turkey.

The third edition of the British Council’s award-winning digital platform ‘Museum without Walls’, ‘Dancing with Witches’ aims to open a space for an intercultural dialogue by showcasing works from various contemporary Turkish artists along with more than 20 artworks chosen from historical periods of the British Council Collection. Some of the participating artists are Fatma Bucak, Canan, Nilbar Güreş, Gözde İlkin, İstanbul Queer Art Collective, Erinç Seymen and Pınar Yolaçan from Turkey and artists Anya Gallaccio, Paula Rego, Roger Eckling, Alan Davie, David Nash, Madame Yvonde and Grayson Perry from the British Council Collection, accompanied by William Blake’s ‘The Night of Enitharmon’s Joy’ (also known as ‘Hecate’).

A digital exhibition experience, expanding into four different rooms

It is possible to trace the marks left not only within the history of the West but almost in all mythology and cultures, by an understanding of the notion of witchcraft. The witch figure is often defined as any person who uses magic or as a symbol of independent female authority and resistance to male domination. It is because of this that this symbolism is frequently taken up in literature, the arts and particularly in storytelling as a figure of empowerment for women. The exhibition provides four different rooms, containing four different perspectives regarding witchcraft and the witches: ‘Myths and Stories’, ‘Rituals and Symbols’, ‘Familiars and Nature’ and ‘Portraits’, which includes paintings, prints, photos, videos and many others in search of a rereading of representations, symbols, rituals that continue to exist; and the power of nature with the diversity it manifests and spells.

Prioritising accessibility

According to the data gathered by the Ministry of Family and Social Policies, there are over 4.8 million people in Turkey, 15 per cent of the national population, with at least one disability. .  The ‘Museum Without Walls’ creates a new exhibition experience that all internet users, including people with disabilities, can easily access. By prioritising accessibility, the online exhibition was designed specifically to be available from every desktop or mobile device in the world and has been customised to serve as a comfortable exhibition experience for people with disabilities. By providing audio descriptions and sign language translations of the texts and works, as well as traditional text-based descriptions, ‘Museum without Walls’ offers the freedom of movement and discovery.

Notes to the editor:

About Museum without Walls:

Initiated for the first time in 2017, British Council Turkey's Arts team has offered a curated show from the British Council Collection, a ‘Museum without Walls’ in a virtual space which can be accessed by anyone having an internet connection.

The first edition of the project was called 'I Dreamed A Dream The Other Night' and it hosted curator Elif Kamışlı, Exhibition Coordinator of the Istanbul Biennial with her selection based on two strong traditions in British art landscape and sculpture. The site was visited by 110.000 people and was awarded with four Golden Spider Web Awards in Istanbul including the ‘Website of the Year’.

The second edition, entitled 'You Look Familiar' hosted an emerging curator from Turkey, Ulya Soley, Collection Manager at the Pera Museum who based her selection on the theme of portraiture as a tool for inclusiveness, emphasising its changing perception on the last 80 years. This edition was visited 350.000 times and ranked the first in ‘Events / Culture and Arts’ category and awarded the ‘Best Microsite’ at the 16th Golden Spider Web Awards. It also received three Merit Awards in the ‘Microsite’, ‘User Experience’ and ‘User Interface’ categories at the Felis Awards.

The platform was also awarded with a Silver Medal at the International Design and Communication Awards.

About the British Council:

The British Council is the UK’s international organisation for cultural relations and educational opportunities. We work with over 100 countries in the fields of arts and culture, English language, education and civil society. Last year we reached over 65 million people directly and 731 million people overall including online, broadcasts and publications. We make a positive contribution to the countries we work with – changing lives by creating opportunities, building connections and engendering trust. Founded in 1934 we are a UK charity governed by Royal Charter and a UK public body. We receive 15 per cent core funding grant from the UK government.

About Mine Kaplangı:

Born in 1987 in Istanbul, Turkey, Mine Kaplangı lives and works in Istanbul. Kaplangı is the co-founder of Collective Çukurcuma, a curatorial collective from Istanbul, Turkey. She recently completed a residency at Basis Frankfurt and will be curating their summer show in 2019. Kaplangı worked as an artist representative and curator at BLOK art Space Contemporary Art Space, Istanbul between 2014-2018. She studied philosophy at Istanbul University and received an MA degree in Philosophy of Arts & Aesthetics in Bologna University, DAMS Faculty. Currently working as a freelance editor for contemporary art platforms such as Artunlimited (Istanbul) and Artfridge (Berlin) Kaplangı has curated various exhibitions such as; House of Wisdom (Nottingham, 2018, Public program of the 15th Istanbul Biennial and Framer Framed, Amsterdam, 2017), Asymmetric Kin (Coop Gallery, Nashville, 2016) and Detail (BLOK art space, 2016).

For press enquiries:

Mirel Akdemir, Communications Manager

mirel.akdemir@britishcouncil.org.tr  90 212 355 56 77

Nec Spe Nec Metu

‘Benim yerimde becerikli bir büyücü olsaydı,

Seni elleriyle havada yakalayıp

Bir elinden ötekine aktara aktara soğutabilir

Ve tanrısız, mutlu, sakin kılabilirdi sonunda.

Bense

Bir tutam saçını, yüzünü, saatini,

Geceliğin kurtarabildim kurtara kurtara.’

Ted Hughes

Umudun korkularla çarpıştığı bu saatte, güneşin doğuşundan veya batışından bihaber, sokak lambalarının aydınlatmaya yetmediği ıslak sokakta yürüyorum. Yerleri acem halısı renginde ıslatan gökten değil gözlerimden inen incileri sayarak. Evetlerimin ve hayırlarımın çarpıştığını izliyorum… düşünmeksizin sadece yürüyorum…

Ne istediğini bilmeyenler, yeni düşünceler uğruna istediğinden vazgeçenler, başladığını yarıda kesenler gibi oldum bende karanlık yarlarda. Aylardır uykusuz gecelerimi benimle geçiren ve sabırla bekleyenlerle… sayılacak sokak lambasının kalmadığı, Tanrının bile artık uğramadığı bu yerde bende beklendiğim gibi bekliyorum her gece…

Her gece yaptığım gibi terliklerimi çıkardım. Taze bitmeden sararmış otların arasında büyümeyen çiçekleri aradığım bu yerde parmaklarımın arasında hissediyorum yalnızlığı… beklide son defa…

Ah mona rosa mystica. Duy artık sesimi, hıçkırıklarımın iniltisini… dualarımı yanıtsız eyleme gene. Ah o sahip… beni bekletmekte, aylardır yıllardır beklide… 

Herkesin söylediği tek bir şey, rüzgara karşı direnerek fısıldıyor kulaklarıma. 

Bırak gitsin. Değer mi tüm bunlara?

Kendimden bir parçayı nasıl bırakıp gidebilirim. Denir mi bu sevdiği için sürüden ayrılan insana? Değmez mi her şeye? sevileni sevmeye zorlayan sevdaya?

Sesleri duymamak için ellerimle kulaklarımı kapıyorum sımsıkı. Daha fazla dayanamıyorum. Yere diz çöktüm ve kurtarılmayı bekliyorum. Gelende yok gidende…

Sesler çoğalıyor farklı tınılarda daha fazla insan hep aynı şeyi söyleyip duruyor. Bıraksalar beni bana. Karışmasalar sevgime, üzüntüme?

Dinlemesini bilen anlamayı da bilmeli. Ancak dinleyip de anlamayan öyle çok ki…

Duymamak için daha fazla bastırıyorum ellerimi, kulaklarımı daha fazla kapıyorum.

Artık sadece sesleri değil kendi hıçkırıklarıma da şahit olmamak için…

Gitti. Gitti.. gitti…

Nicole Kidman gibi giydim çiçekli beyaz elbisemi.

Sen gittiğinden beri uçurumlarda arıyorum nefeslerimi. Sancakları görünen batmış gemilerde, sanki beni de batırmışlar beraberlerinde.

Hani sana rastlamadan önce yüzleştiğimi söylediğim ve derinlerine indiğim uçurumlarım var ya… inançlar, utançlar, güvensizlikler ve en acısı sevgisizlikler…

İşte o uçurumlardan aşağı bakıyorum tekrar gözlerimi kırpamadan. Ama artık bir fark var. Hepsini yaşamış olmanın verdiği pişmanlıklarla bakıyorum hayatıma.

Kimdim, neydim, hayattan ne bekliyordum gibi sorularla başlayan sorgulamalar, çoğumuzun yüzleşmediği kendimize bile yalan söyleyerek sakladığımız özürlerimizle kalıyorum baş başa.

Ben artık yüzleşmek istiyorum, kaybedeceklerimin hepsini kaybettim zaten.

Bu yolculuğa çıkmam gerektiğini sende biliyorsun. Belki bu yüzden güçlü olmamı söyledin. Ama güçlü olabilmek? Güç bende sadece yanılsamadan ibaret iken.

O ruhunun kendini kemiren aşırılığı içindeyken ben de senin yokluğunun yarattığı eksiklikle uçurumdan aşağı son kez bakıyorum zerre güçlü hissedemeden… 

muna

02 aug. 2008

THE BLUE DOOR

How can a hue say so much? Colour has a psychological component through which we often communicate our moods, feelings, emotions, and personality.

Today I found the door expressing my inner feelings of the day...
The door of someone's home as a place of refuge; and added it to my sweet memories-- calm, serene, and relaxing, the perfect retreat from an often harsh and demanding world.
Although it is worn out and looks pretty old, it was a gateway for a new project.

THE DOORS OF WORLD

I think I will start gathering up all the photographs of the doors I cross while I roam around this world and share the feelings I have has right there and then.

Tips:
- Persia used to arrive in Europe by way of the trade route through Turkey and the word turquoise is a French word that means ‘stone of Turkey’.
- For many Native American people, the blue door prevents any evil presence from entering your home.

EVERYONE DIES ALONE

KORKMA, SONMEZ BU SAFAKLARDA YUZEN AL SANCAK

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celal?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal...
Hakkıdır, hakk'a tapan, milletimin istiklal!

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.
Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.
Doğacaktır sana va'dettigi günler hakk'ın...
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri 'toprak!' diyerek geçme, tanı:
Düşün altında binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır, atanı:
Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?
Şuheda fışkıracak toprağı sıksan, şuheda!
Canı, cananı, bütün varımı alsın da hüda,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.

Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli:
Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli.
Bu ezanlar-ki şahadetleri dinin temeli,
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım,
Her cerihamdan, ilahi, boşanıp kanlı yaşım,
Fışkırır ruh-i mücerred gibi yerden na'şım;
O zaman yükselerek arsa değer belki başım.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal:
Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, hakk'a tapan, milletimin istiklal!

                                              Mehmet Akif Ersoy






"Tarama seslerini uzaktan duyuyordum. Savaşa yürümüyormuş gibi hissettim. Aklımda tek dua “ya Rabbi sen fırsat verme.” Korktum. Tam o sırada helikopter 15 metre önümüzü uzun namlulu silahlarla taramaya başladı. Sırf bu yaşadıklarım yüzünden susuyordum. Kendimce okuyordum, kızıyorum ama susuyordum. Bugün ise hakim olan annesi ve babası gözaltına alınan bir kızın feryadı bardağı taşıran son damla oldu. 
Sevgili yorumcu seni de anneni de babanı da söylediğin gibi millet attığın snaplerden tanımıyorum. Fakat şunu söylemeliyim ki senin annen de baban da devletin malını çaldığı veya zarar verdiği gerekçesiyle gözaltına alınmadı. Bir terör örgütüne, darbe girişimi yapmış bir terör örgütüne olan yakınlığından dolayı gözaltına alındı. He sen dersen ki “hiçbir ilgileri yok” o zaman inşallah en kısa zamanda bu ıspatlanır. 
Ikinci olarak onları tanımlayacak bir sıfat bulamadığım için “hainler” demekle kalıyorum sadece. Evet siz bağdat caddesinde tankları alkışlayan, darbeyi destekleyen, şehitlerimizle dalga geçip sivil halka ateş açan bir kaç vatan hainini kahraman yapan liboşlar. Sizler koalisyonun ne demek olduğunu bilmezsiniz koalisyonu savurnursunuz, siz doğu’da şehit olan askerlerimize fatiha bile okumazsınız, pkk’yı meclise sokarsınız. Siz dine küfredip, milletin dini duygularını sömüren, cemaat diye geçinen parelel terör örgütünü savunursunuz. Darbenin ne demek olduğunu bilmezsiniz darbeyi savunursunuz. Son olarak atatürk portresini paylaşıp benim liderim der bayrağını almış darbeye karşı gelerek şehit olan sivillerle dalga geçersiniz. Gezi olaylarında tomalardan su ve biber gazına direnmeyi direniş sanırsınız. 15 temmuz gecesi helikopterden açılan ateşe direnen sivil halkla “hee darbeyi sen önledin hee” diye dalga geçersiniz. Televizyon karşısında çekirdek çitleyip çayını yudumlayarak senin önlemediğin kesin.
Bir de bunlar yetmezmiş gibi “şehitlerimiz var davulla zurnayla meydanlarda kutlama yapıyorlar” diye bütün samimiyetsizliğinle ağlarsın. Ben meydanlarımı senden ve senin gibilerden koruyorum. Ben devletim için meydanlardayım. Dans etmiyorum, şarkı söylemiyorum. Bayrağımı sallayıp, dua ediyorum. 20 yaşında kandırılan gencecik erlerimiz bir daha kandırılmasın diye meydanlardayım. Sen buna kurgu de, tiyatro de, başkanlık için de ne dersen de. Ben bugün ümmet için meydanlardayım, ben bugün Adnan Menderes ve yol arkadaşları için meydanlardayım. Ben bugün Gazze için, Esma için, rabia için meydanlardayım. Ben bugün dünya’nın dört bir yanında zulüm altında olan Türkiye’ye umut ve hasret dolu gözlerle bakan müslümanlar için, ümmet için meydanlardayım. Biraz insan olsaydın sen de çıkardın…"

-kardeşimin ellerine, yüreğine sağlık. Hepimizin acılarını kaleme döktüğü için.

My Most Difficult Puzzle?

limitless

Servants - The True Story Of Life Below Stairs (BBC Documentary)

Never Despair, Keep Smiling

Better than wealth with its carriage and pair

Better than rank or a face wondrous fair

Is a heart that life burdens can cheerfully bare

Just a brave loving heart, that never despairs

B Wallis

april 23rd, 1916

"Staying at an English country house, the Edwardian viceroy of India was faced with the challenge of opening his bedroom window after the servants had gone to bed. Baffled but indomitable, he picked up a log from the grate and smashed the glass. Forty years later, Winston Churchill's valet was unimpressed to find that the former prime minister was incapable of dressing himself without assistance. "He sat there like a dummy and you dressed him."

The great men who shaped 20th-century Britain were able to do so because ordinary life was taken care of by servants. And, as Lucy Lethbridge reveals in her fascinating history of domestic service, this was true even for socialist radicals. In the 1930s the novelist and socialist campaigner Ethel Mannin had a maid who called her "madam" whose assistance enabled her employer to busy herself with abolishing class distinctions. "It was snobbish; it was class distinction; it was exploitation but it worked," Mannin wrote later.


Indeed, it becomes clear in Lethbridge's account that the history of 20th-century Britain can be told as a history of the changing status of servants. They proliferated in the Edwardian home, which was buttressed by a "bustling subterranean township" staffed by skivvies, slaveys, grafters, tweenies (between maids), useful maids (just below lady's maids), odd men and even the occasional gong man. The Duke of Devonshire found that 200 servants were required to look after the needs of a house party of 50 people.

At this stage it was common for the employers to be whimsical and often obsessive in the demands made on their staff. "Don't you think, George, that a few sheep, with lambs gambolling about, would make the fields look furnished?" one duchess suggested to her butler, who obediently provided the requisite livestock the following morning. Egg yolks throughout England were diligently centred to grace the breakfast tables of the rich. And it was crucial that these servants remained invisible as well as ubiquitous. They were provided with non-creaking shoes for this purpose, and houses were designed with hidden doorways on landings so that housemaids disturbed at work could make a hasty escape.

Servants became somewhat scarcer during the first world war, when women were delighted to be offered jobs that took them outside the home and granted them free time. And they reappeared between the wars when women went back into service to free up jobs for the unemployed men queuing for the dole. "Don't think your life will be any different from mine," a young woman was told by her mother when she reluctantly returned to service. The history of domestic service in this period reveals the limitations of the liberation of women brought about by the war.

At this stage, master-servant relationships became rather more embarrassing. Bohemians such as Mannin still relied on servants but oscillated between expecting the traditional invisibility and treating servants as fellow human beings who rather awkwardly shared their home. This could result in antagonism on both sides. "The cook is evil," Katherine Mansfield once pronounced. It was especially discomforting for the servantless who found themselves weekending in country houses. There was the quandary of tips, which added up quickly, and the question of how polite you needed to be. If the housemaid laid out one dress on the bed, would her feelings be hurt if you chose another one?

As the second world war approached, there was a general move to modernise the home and avoid the need for servants. This was resisted at first. A gardener later described how his wartime landowning employers believed it was their patriotic duty to prevent "that dreadful man" in Germany from changing their feudal slice of England. There were some who insisted that domestic service guaranteed moral order, just as in Edwardian times charitable foundations such as Barnardo's saved the souls of city waifs by sending them into service. And others simply solved the servant problem by using evacuees as maids.

But once the second world war was won, this position became less tenable. Throughout the war, British subjects were promised that they were fighting for a new social order. Hence the new ideal of the 1950s housewife: clean, efficient and servantless. For years, the upper classes had withstood the modernisation of their homes, with many insisting that even gas and electricity were vulgar. But by 1948, 86% of Britain's homes were wired for electricity. Fridges, vacuum cleaners and wipe-clean surfaces were introduced, offering the promise of easy domesticity. In 1959 the Ideal Home exhibition included a fully automated Kenwood dishwasher. And the Duke of Bedford, who opened the exhibition, was photographed in his shirtsleeves, smiling as he carefully loaded plates into the racks. Gradually the world was shifting to the one we know today, where the majority of British homes are unstaffed and the servants that still exist are usually foreign.

Servants is at its best when telling this social history. The second, more briskly chronological half of the book is stronger than the thematic sections of the first half, where the structuring principles are more elusive. The book is perhaps more a panorama (brought to life with an assortment of wonderfully colourful anecdotes) than an intimate history. It rarely offers the "downstairs view" of 20th-century Britain that the subtitle promises. There are a few revealing extracts from servants' diaries but we don't often see into the minds of the servants because not many had the time or the skills to write about their experiences, although a few have written later memoirs. Indeed, only this week Penguin has published a memoir of downstairs life entitled Aprons and Silver Spoons by former scullerymaid Mollie Moran.

But as a panorama, Servants is a great success. Enthusiasts of bonnets and waistcoasts will find Upstairs Downstairs or Downton Abbey all the more enjoyable after reading this nuanced and elegantly written account of the wider context. And in tracing the history of servants throughout the whole of the 20th century, Lethbridge offers a new vantage point from which to reassess British social history."

Lara Feigel is the author of The Love-charm of Bombs: Restless Lives in the Second World War (Bloomsbury)

Throughout the 20th century a veritable bustle of young middle-class women went under cover to investigate life as a domestic servant. Donning caps, dropping their aitches and secreting a small notebook in their pinnies, these journalists and social investigators behaved like anthropologists on the scent of a skittish Pygmy tribe.

Some of these tourist skivvies were simply after good copy – Monica Dickens, for instance, the former deb who turned her experiences of snooty bosses and collapsed soufflés into the rollicking comic classic One Pair of Hands. Others, though, were driven to solve what felt like a mystery that lay just beneath their feet. For if Britain was ever to shed its feudal mindset (in 1960 the Lady Chatterley jury could still be asked to ponder the reading habits of their servants), then it felt vitally important to know what life was really like in the terra incognita that lurked below stairs. Despite domestic service having finally died out in the last 40 years (today's Lithuanian au pair doesn't count) this impulse to find out about it has only intensified.


These days you can't go into a rural local studies library without seeing a corner dedicated to oral histories of life in the servants' hall at the Big House. On TV we have both sober documentary series (a recent excellent one by Dr Pamela Cox) and some pretty fantastical imaginative recreations (yes, Downton, I'm talking about you). Servants, then, continue to comprise a kind of psychic disturbance in our historical understanding, an intriguing puzzle to which we return in the hope that, one day, we will solve the riddle of our own curiosity.

In this excellent addition to the history of domestic service in the 20th century, Lucy Lethbridge has swept the existing archive and added new sources of her own. The result is a richly textured account of what it felt like to spend the decades of high modernity on your knees with a dustpan and brush.

Here is chapter and verse on all those dawn starts, raw hands, rank ingratitude, scratchy blankets and heinous double binds. For instance, the only way you could leave service was if you married your sweetheart, yet "followers" (one of whom might become a sweetheart) were strictly forbidden. You were encouraged to "improve" yourself, yet quickly put in your place if you asked to borrow a book from Madam's library. And despite the ready availability of vacuum cleaners and floor polishers, the "Quality" still considered it better for the floor tiles to be cleaned with a combination of sour milk and hard labour.

Lethbridge is canny enough to know that hearing people moan about their jobs for 400 pages isn't much fun, no matter how badly we might feel for them. A little bit of us, regressive to be sure, wants to hear all about the lovely pomp – what the social scientist Thorstein Veblen called the "symbolic pantomime" – of domestic service from the other side of the green baize door. And Lethbridge is happy to oblige, with details about how the Duke of Bedford insisted on all his parlourmaids being over 5ft 10in, and the fact that the Duke of Portland employed so many staff at Welbeck that his servants had servants.

There is the obligatory backstairs tour of Belvoir, the Duke of Rutland's feudal palace, where one man's job was simply to bang the mealtime gong. A quick detour to Longleat introduces us to the "steel boy", who would spend his day burnishing the metal parts of the horses' harnesses. Another estate, meanwhile, employed a lad as a "spider brusher".

This is hugely enjoyable, if familiar, stuff, but where Servants excels is in describing those places where the older paradigms of domestic service, inherited from the late 19th century, began to break down. Lethbridge investigates the dilemma of the "lady-help", an awkward, hybrid creature who popped up after the first world war to take the place of all those uppity working-class girls who preferred a job in a shop or factory to a lifetime of sulky deference. Well educated, but financially impoverished, the "lady-help" was supposed to help out with a vague list of activities that included light nursing, flower arranging and playing bridge. What employers actually wanted was someone to peel the potatoes.

An answer to what anthropologists might call this "status incongruence" arrived with the establishment of personal services bureaux such as Universal Aunts. Now repositioned as a family member, albeit one who had a tariff for her services, the living-out lady-help could get on with the sort of things she was good at: escorting children by train, giving the newly moneyed lessons in how to hold their teacups, getting to grips with someone's chaotic filing. One of the bolder Aunts even hired herself out as a motorboat pilot. Lethbridge's always-pleasurable prose is at its most joyous here, as she charts the transformation of the drooping interwar spinster from domestic gooseberry into a crisp proto-professional, speeding into a bright future under her own steam.

Lethbridge's second stand-out section concerns another group of people who did not fit the standard servant mould. This time, though, there was no Universal Aunts to the rescue. Lethbridge tells the story of the thousands of German and Austrian refugees who came over in the 1930s to work as servants, sometimes leaving impeccably genteel lives of their own behind. Often ensconced in remote rural locations, they faced anti-Hitler hostility from their below-stairs colleagues and veiled antisemitism from above. Even Joyce Grenfell, a woman who might have seemed to be above such prejudice, confessed to her diary that it felt "uncosy" having a "non-Aryan" cooking her dinner.

The last thing this category of alien domestics wanted was to leave the servants' hall, since that would almost certainly mean being put behind barbed wire on the Isle of Man. So, instead, they made the best of things, carrying on valiantly with Veblen's now distinctly tatty "symbolic pantomime". One newly arrived German refugee, a well-known actor, was congratulated by his new employers on his performance as the sole footman at his first drinks party. How had he managed so well? Simple, replied Sidney Schott. He had thought back to the grand continental hotels of his youth and modelled his performance on the impeccable service he had received in happier times.


• Kathryn Hughes's biography of Mrs Beeton is published by Harper Perennial.

Where do the Days of the Week Get Their Names - (my fav moonday :D)

METRO 2033

METRO 2033
DMITRY GLUKHOVSKY


Metro 2033 (Rusça: Метро 2033), Rus yazar Dmitry Glukhovsky'nin, Rusya'da 2005 yılında basılan ilk romanı. Rusya'da 2005 yılında, ABD'de 18 Mart 2010 tarihinde yayınlanana roman, Türkiye'de ise 2011 yılında çevirisi yapılarak yayınlanmıştır.

Konusu

Yıl 2033. Nükleer savaş sonrası dış dünya tamamen radyasyonla kaplı, şehirler mutasyona uğramış vahşi yaratık sürüleriyle dolu. İnsanlar dünyanın en büyük metrolarından birinde, Moskova metrosu'nda yaşam mücadelesi vermekte. Kahramanımız Artyom'un istasyonu WDNCh, diğer vahşi mutantların aksine gayet zeki olan, insanların zihinlerini okuyabilen ve onları dokunmadan öldürebilen garip mutantların, Karaderililerin tehdidi altındadır. Artyom'un üvey babası Sukhoi'nin eski dostu, cesur bir ştalker olan Hunter, Karaderililerin gizemini çözmek için tek başına, sıradan insanların adım atmaya korktuğu WDNCh istasyonunun kuzeyindeki karanlık, küflü tünellere keşfe çıkar. Eğer geri dönmezse, Polis istasyonuna gidip yardım istemesi için Artyom'a künyesini bırakır. Hunter günlerce geri dönmeyince, Artyom'un zorlu Polis yolculuğu başlar. Kitap, metro tünellerinde ve yalnızca gaz maskesiyle çıkılabilen dış dünyada, Artyom'un istasyonunu kurtarmak için çıktığı tehlikeli ve gizemli yolculuğunda sovyetlerle, nazilerle ve dış dünyanın yeni sahipleri vahşi mutantlarla verdiği mücadeleleri anlatır.Kitap okuyucuyu ters köşeye yatıran sürpriz bir sona sahiptir.



"Sergey Andreyeviç düş kırıklığıyla içini
çekti. “Şimdi sana küçük bir kuram betimleyeceğim.
Hayatına uyuyor mu, buna kendin
karar vereceksin. Tabii ben de hayatın boş
ve anlamsız olduğuna, kader diye bir şeyin
de olmadığına inanıyorum, en azından insanın
doğduğu andan itibaren bildiği,
tanıdığı belirli, net bir yazgısının olmadığına.
Demek istediğim bu değil. Ama bazen, belli
bir süre yaşadıktan sonra, nasıl söyleyeyim, o
zaman, bir an gelir ve öyle şeyler olur ki, bazı
şeyleri yapmaya ve bazı kararları almaya
mecbur olursun. Karşında hep bir seçenek
vardır, onu mu yoksa başka bir şeyi mi yapmalıyım
diye. Ve sonunda doğru kararı
aldığın zaman, sonra olacaklar artık rastlantı
değildir, daha önce yaptığın seçimin
sonucudur. Senin bundan sonraki yazgının
bununla belirlenmiş olduğunu söylemek
istemiyorum. Ama diyelim ki yeniden bir yol
ayrımındasın, o zaman bu karar artık tamamen
rastlantıyla gelmeyecektir. Tabii eğer
seçimini bilinçli yapmışsan. O zaman hayat
artık rastlantılar silsilesi değildir, aksine,
mutlaka doğrudan bağlantıları olmasa da,
her şeyin birbiriyle mantıksal bir şekilde
kenetlendiği belli bir eylemi sergileyecektir.
O zaman bu senin kaderindir. Kaderin öyle
tek başına sana geleceğini sanmıyorum,
kadere sen kendin gitmelisin. Ama eğer hayatındaki
olaylar bir eylemde yoğunlaşırsa, o
zaman bu seni çok uzaklara götürebilir. Ama
burada asıl ilginç olan, kişinin bunu bazen
hiç fark etmemesidir. Ya da olayları hep
kendi penceresinden gördüğü için, çok yanlış
yorumlaması. Yazgının yine de kendine ait
bir mantığı vardır.”
Artyom bu garip teori için önce tamamen
zırva diye düşündü ama Sergey Andreyeviç
ayrıntılara inince ve o Hunter’ın kendisine
verdiği görevi üstlenmesinden bu yana
yaşadıklarını düşününce, bakış açısının
yavaş yavaş değiştiğini hissetti.
Bugüne kadar başından geçen serüvenler,
hedefe ulaşmak için boşuna ve umutsuzca
çabaları -hatta ara sıra bunu ne için yaptığını
hiç anlamasa da- şimdi ona, karmaşık kurgulanmış
bir sistem gibi görünüyordu. Gerçi
belki biraz üst üste istif edilmişti ama son
derece iyi tasarlanmış bir yapıydı.
Artyom’un görevi kabul etmesi yola
atılmış ilk adımsa, o zaman onu takip eden
olaylar da -Rişskaya gezisi, Burbon’la
karşılaşması- diğer adımlardı. Sonra Han
karşısına çıkmıştı, oysa aslında Suharevskaya
istasyonunda kalabilirdi. Bütün bunlar
tabii başka şekilde de açıklanabilirdi.
Örneğin Han davranışıyla ilgili çok başka
nedenler göstermişti. Ama Artyom sonradan
faşistlerin eline düşmüştü. Az kalsın
asılacaktı ama beklenmedik bir rastlantıyla
aynı gün tugay Tverskaya istasyonuna
saldırmıştı. Devrimciler bir gün önce ya da
sonra gelmiş olsalardı, Artyom’un ölümü
kaçınılmazdı ve yolculuğunun da sonu
olurdu.
İnatla ve ısrarla yoluna devam etmek
istemesinin gelecekte olacak diğer olayları
etkilediği gerçek olabilir miydi? Sahiden de
kendi kararlılığı, öfkesi ve umutsuzluğu
muydu gerçeği böyle mucizevi bir şekilde
etkileyen, bir yığın, oluşum, eylem ve
düşüncelerin karmaşık bileşiminden düzenli
bir sistemi meydana getiren ve
Sergey Andreyeviç’in söylediği gibi hayatına
anlamlı bir duruş veren?
İlk bakışta bunlar ona imkânsız görünüyordu.
Ama üzerinde düşünüp kafa
yordukça... O zaman Mark’la karşılaşması
başka ne şekilde açıklanabilirdi? Ona Hansa
bölgesine girme olanağını sağlayan bu
karşılaşma rastlantı olabilir miydi? Sonra,
onu kenef temizleyicisi yapan yazgısıyla buluştuğunda,
gözü kapalı oradan kaçmış,
böylece bir imkânsızı daha gerçekleşmişti:
Nöbetçi görev noktasında durması
gerekirken ortadan yok olmuştu, onu takip
eden bile çıkmamıştı. Yani dolambaçlı bir
yan yoldan kendi yoluna mı dönmüştü? Hayatının
gidişatına yine boyun mu eğmişti,
önünde hiçbir engel olmadan kader çizgisini
ileriye doğru geliştirebilmek için gerçeği deforme
mi etmişti? Belki “düzeltti” demek
daha doğru olurdu.
Eğer bunların yanıtı evetse, bunun tek bir
anlamı vardı: Artyom hedefe ulaşmayı
gözden çıkarıp yolundan vazgeçtiği anda
kader ondan yüz çevirmiş, onu ölümden koruyan
görünmez zırh binlerce parçaya bölünmüş,
itinayla elinde tuttuğu Ariyan ipliği
kopmuş ve arsızca saldırarak gücendirdiği,
darılttığı ve hatta öfkelendirdiği gerçekle bir
başına kalmıştı. Biri kaderi tam yanıltmaya
çalışırken, üzerinde uğursuz bulutlar toplandığı
halde, hâlâ devam etmeye cesaret
edecek kadar kuş beyinliyse, o zaman hırsız
gibi yavaşça oradan kaçıp gitmek belki de
artık hiç mümkün olamazdı. Belki de bundan
hiç yara almadan, incinmeden kurtulurdu.
Ama sonra yine sıradan ve sıkıcı bir hayatı
olurdu, kendisini ilgilendiren olağanüstü,
heyecan verici, büyüleyici, farklı şeyler asla
olmazdı, hayatının eylemine ara verir ve
başaktörü yani kendisini de bir güzel toprağa
gömerdi.
Peki bu ne anlama geliyordu? Yani
Artyom’un gideceği yoldan vazgeçmeye hem
hakkı yoktu hem de zaten vazgeçmesi
mümkün değildi, öyle mi? Kaderi bu muydu?
Bir türlü inanmadığı kaderi bu muydu?
Bunun kendi kaderi olduğuna inanmamıştı,
çünkü başına gelenleri tam idrak edememişti,
yol kenarlarında önüne çıkan sembollere
bir anlam verememişti ve onun için
belirlenen yolu, farklı yönlere uzanan terk
edilmiş bir patikadaki karmaşa olarak
algılamıştı.
Yani her şeye rağmen yine de doğru
yoldaydı. Hayatında karşılaştığı olaylar ger-
çekten de insan iradesi ve mantığıyla uyum
içinde, birbiriyle ilintili bir eylem içinde
gelişmişti. Eylem düşmanlarının gözlerini
köreltmiş, dostlarının ise, ona tam
zamanında yardıma koşmaları için görmelerini
sağlamıştı. Sanki görünmeyen bir eli öyle
yönlendirmişti ki, bozulamaz olan yasalar
hamur gibi yoğrulmuş ve şekillenmişti. Ve
şayet gerçek böyleyse, o zaman eskiden
somurtkan bir suskunlukla dişlerini
gıcırdatarak cevap verdiği “Neden?” sorusu
şimdi bir anda geçersiz oluyordu. O zaman
artık, “Öngörü diye bir şey yok, dünya da
yasaları ve adaleti tanımıyor” diye eskiden
olduğu gibi itiraf etmek zorunda
kalmayacaktı.
Artyom yüksek ve kesin bir sesle “Artık
burada kalamam” diyerek yerinden
doğruldu. Kaslarının yeniden güçlenip canlandığını
hissediyordu. Yüreğinin sesine bir
kez daha kulak verdikten sonra yineledi:
“Artık burada kalamam. Gitmeliyim. Bu benim
görevim.”
Arkasına bir kere bile bakmadan rayların
üzerine atladı ve karanlığın içine daldı. Onu
kamp ateşine sürükleyen bütün korkuları
unutmuştu. Kuşkuları da artık onu terk etmiş,
yerini, doğru yolda olmanın rahatlığı ve
inancına bırakmıştı. Rotasından sapmıştı
ama şimdi nihayet yazgısının rayına girmişti.
Üzerinde koştuğu traversler, onu hiç yormadan,
adeta ayaklarının altında
kendiliğinden kayıyordu. Birkaç dakika
sonra iyice zifiri karanlığın içinde
kaybolmuştu.
Sergey Andreyeviç yeniden nargilesinden
bir nefes çekti. “Güzel bir kuram, değil mi?”
“Duyan da bu kurama senin de inandığını
zannedecek” diye Yevgeni Dimitriyevitç
mırıldandı, bir yandan kedinin kulaklarını
okşuyordu."

https://en.wikipedia.org/wiki/Metro_2033

Yaprak Yakalamak

Önümüzdeki on iki ayın şans getirmesi için güz rüzgarları eserken dışarı çıkıp uçuşan yapraklardan on iki tane yakalamak ya da yakalamaya çalışmak çok önemli. Kulağa kolay gelebilir ama dönen, kıvrılan, uçuşan yaprakları havada kapmak o kadar da basit değil. Yapraklar rüzgarda coşkuyla uçuşurken bol renkli ya da güzel şekillilerinden kapma yarışı kızışarak muhteşem bir anı alabiliyor.

---feeling excited

hayat felsefesi

KURAL 1: “Karşına çıkan kişiler her kimse, doğru kişilerdir. Bunun anlamı şudur, hayatımızda kimse tesadüfen karşımıza çıkmaz. Karşımıza çıkan, etrafımızda olan herkesin bir nedeni vardır, ya bizi bir yere götürürler ya da bize bir şey öğretirler.”

KURAL 2: “Yaşanmış olan her ne ise, sadece yaşanabilecek olandır. Hiç bir şey, hem de hiç bir şey yaşadığımız şeyi değiştiremezdi. Yaşadığımızın içindeki en önemsiz saydığımız ayrıntıyı bile değiştiremeyiz. ‘Şöyle yapsaydım, böyle olacaktı’ gibi bir cümle yoktur. Hayır, ne yaşandıysa, yaşanması gereken, yaşanabilecek olandır, dersimizi alalım ve ilerleyelim diye. Her ne kadar zihnimiz ve egomuz bunu kabul etmek istemese de, hayatımızda karşılaştığımız her olay, mükemmeldir.”

KURAL 3: “İçinde başlangıç yapılan her an, doğru andır. Her şey doğru anda başlar, ne erken ne geç. Hayatımızda yeni bir şeyler olmasına hazırsak, o da başlamaya hazırdır.”

KURAL 4: “Bitmiş olan bir şey bitmiştir. Bu kadar basittir. Hayatımızda bir şey sona ererse, bu bizim gelişimimize hizmet eder. Bu yüzden serbest bırakmak, gitmesine izin vermek ve elde etmiş olduğun bu tecrübeyle ileriye doğru bakmak daha iyidir.”

where animals and plants merge

“Natural history surrealist sculpture,” , that is what Artist Ellen Jewett refers to her sculptures as she blends plants, animals, and occasionally human-made structures or objects. Her artwork showcases her extensive background in anthropology, medical illustration, exotic animal care, and even stop-motion animation.

Jewett is now focused on minimizing materials and rely on negative space. “I find my sculptures are evolving to be of greater emotional presence by using less physical substance,” she shares. She uses more natural, locally-sourced materials. “This, unavoidably, excludes most of what is commonly commercially available, and has sent me on a journey of unique material combination and invention.” You can explore more of Ellen’s work on her website.

http://www.artpeoplegallery.com/animals-plants-merge/

Kwoon - I lived on the Moon

Finding Your Passion

Finding your passion isn't just about careers and money. It's about finding your authentic self. The one you'ce buried beneath other people's needs.
- Kristin Hannah

bir yazı

isteğe kalmış bir yazı asinin hatırına

bir dram iştenin altına yazmış silmişsin
kime engel lafız
niye iki cümle beş kelimesin
yoksa önden bir fırça gidiyor
bir boya
arkada kalmış bir renk misin?

iyi haber deniz kenarında kamp yapma fikri
kalemi yatık tut; kalem eline değil elin kaleme hükmetsin
elin kafana değil kafan eline hükmetsin
neyi söylersen seslendiririm demişti ustad
yoksa sen neyi hayal edersen onu çizerim noktasında mısın
o zaman bir bakalım
önce kafanı çiz
sonra kalbini
ikisini üst üste koyunca bir derinlik oluyorsa evet

niye cümleleri basit kuracakmışım? zikre değer bir simurg vardı orada isteyebilirsin

sana da bir kanat lazımsa çiz
eskiden çizgifilmlerde öyle olurdu
fincanın ucundan çıkardı hayat ve kalemin ucunda az önce çizilmiş yaratıkla bir kavga başlardı
ressam bazen isterdi çizdiğini bazen de çizmezdi

neyin doğrusunu bilir insan
kimyasal bir varlık
biyolojik bir oluşum

ne uçabilirsin
ne de yüzebilirsin

benden bu kadar biraz baudelaire düşünsün....


Baudelaire (Karanlıklar)


Kaderin sürgün edip de gönderdiği
Uçsuz bucaksız hüzün mahzenlerinde;
Pembe ve şen bir ışığın girmediği,
Tatsız ev sahibi, yapyalnız, Gece’yle,
Bir ressam gibiyim, alaycı Tanrı’nın
Karanlığa çiz diye mahkûm ettiği;
Aşçısı gibi ölümcül iştahların,
Pişirip yiyen benim kendi yüreğini,
Parlar, uzanır ve yayılır ara sıra
Bir hayal zarafet ve görkem dolu.
Doğulu ve düşünceli edası ile,
Büyüyüp elde etti mi olgunluğu,
Tanırım güzel ziyaretçimi artık :
Bu O ’dur! Siyah, fakat çok aydınlık.

Highwayman

"Highwayman", written by Jimmy Webb and performed by The Highwaymen (Willie Nelson, Kris Kristofferson, Waylon Jennings, Johnny Cash).


and ....

The Highwayman
BY ALFRED NOYES
PART ONE

The wind was a torrent of darkness among the gusty trees.   
The moon was a ghostly galleon tossed upon cloudy seas.   
The road was a ribbon of moonlight over the purple moor,   
And the highwayman came riding—
         Riding—riding—
The highwayman came riding, up to the old inn-door.

He’d a French cocked-hat on his forehead, a bunch of lace at his chin,   
A coat of the claret velvet, and breeches of brown doe-skin.
They fitted with never a wrinkle. His boots were up to the thigh.   
And he rode with a jewelled twinkle,
         His pistol butts a-twinkle,
His rapier hilt a-twinkle, under the jewelled sky.

Over the cobbles he clattered and clashed in the dark inn-yard.
He tapped with his whip on the shutters, but all was locked and barred.   
He whistled a tune to the window, and who should be waiting there   
But the landlord’s black-eyed daughter,
         Bess, the landlord’s daughter,
Plaiting a dark red love-knot into her long black hair.

And dark in the dark old inn-yard a stable-wicket creaked
Where Tim the ostler listened. His face was white and peaked.   
His eyes were hollows of madness, his hair like mouldy hay,   
But he loved the landlord’s daughter,
         The landlord’s red-lipped daughter.
Dumb as a dog he listened, and he heard the robber say—

“One kiss, my bonny sweetheart, I’m after a prize to-night,
But I shall be back with the yellow gold before the morning light;
Yet, if they press me sharply, and harry me through the day,   
Then look for me by moonlight,
         Watch for me by moonlight,
I’ll come to thee by moonlight, though hell should bar the way.”

He rose upright in the stirrups. He scarce could reach her hand,
But she loosened her hair in the casement. His face burnt like a brand
As the black cascade of perfume came tumbling over his breast;   
And he kissed its waves in the moonlight,
         (O, sweet black waves in the moonlight!)
Then he tugged at his rein in the moonlight, and galloped away to the west.

PART TWO

He did not come in the dawning. He did not come at noon;   
And out of the tawny sunset, before the rise of the moon,   
When the road was a gypsy’s ribbon, looping the purple moor,   
A red-coat troop came marching—
         Marching—marching—
King George’s men came marching, up to the old inn-door.

They said no word to the landlord. They drank his ale instead.   
But they gagged his daughter, and bound her, to the foot of her narrow bed.
Two of them knelt at her casement, with muskets at their side!   
There was death at every window;
         And hell at one dark window;
For Bess could see, through her casement, the road that he would ride.

They had tied her up to attention, with many a sniggering jest.
They had bound a musket beside her, with the muzzle beneath her breast!
“Now, keep good watch!” and they kissed her. She heard the doomed man say—
Look for me by moonlight;
         Watch for me by moonlight;
I’ll come to thee by moonlight, though hell should bar the way!

She twisted her hands behind her; but all the knots held good!
She writhed her hands till her fingers were wet with sweat or blood!   
They stretched and strained in the darkness, and the hours crawled by like years
Till, now, on the stroke of midnight,
         Cold, on the stroke of midnight,
The tip of one finger touched it! The trigger at least was hers!

The tip of one finger touched it. She strove no more for the rest.   
Up, she stood up to attention, with the muzzle beneath her breast.   
She would not risk their hearing; she would not strive again;   
For the road lay bare in the moonlight;
         Blank and bare in the moonlight;
And the blood of her veins, in the moonlight, throbbed to her love’s refrain.

Tlot-tlot; tlot-tlot! Had they heard it? The horsehoofs ringing clear;   
Tlot-tlot; tlot-tlot, in the distance? Were they deaf that they did not hear?
Down the ribbon of moonlight, over the brow of the hill,
The highwayman came riding—
         Riding—riding—
The red coats looked to their priming! She stood up, straight and still.

Tlot-tlot, in the frosty silence! Tlot-tlot, in the echoing night!   
Nearer he came and nearer. Her face was like a light.
Her eyes grew wide for a moment; she drew one last deep breath,   
Then her finger moved in the moonlight,
         Her musket shattered the moonlight,
Shattered her breast in the moonlight and warned him—with her death.

He turned. He spurred to the west; he did not know who stood   
Bowed, with her head o’er the musket, drenched with her own blood!   
Not till the dawn he heard it, and his face grew grey to hear   
How Bess, the landlord’s daughter,
         The landlord’s black-eyed daughter,
Had watched for her love in the moonlight, and died in the darkness there.

Back, he spurred like a madman, shrieking a curse to the sky,
With the white road smoking behind him and his rapier brandished high.
Blood red were his spurs in the golden noon; wine-red was his velvet coat;
When they shot him down on the highway,
         Down like a dog on the highway,
And he lay in his blood on the highway, with a bunch of lace at his throat.

.       .       .

And still of a winter’s night, they say, when the wind is in the trees,
When the moon is a ghostly galleon tossed upon cloudy seas,   
When the road is a ribbon of moonlight over the purple moor,   
A highwayman comes riding—
         Riding—riding—
A highwayman comes riding, up to the old inn-door.

Over the cobbles he clatters and clangs in the dark inn-yard.
He taps with his whip on the shutters, but all is locked and barred.   
He whistles a tune to the window, and who should be waiting there   
But the landlord’s black-eyed daughter,
         Bess, the landlord’s daughter,
Plaiting a dark red love-knot into her long black hair.