Legend of the Mistletoe Bough

The Legend of the Mistletoe Bough is a ghost story which has been associated with many mansions and stately homes in England.

The tale tells how a new bride, playing a game of hide-and-seek during her wedding breakfast, hid in a chest in an attic and was unable to escape. She was not discovered by her family and friends, and suffocated. The body was allegedly found many years later in the locked chest and by that time was just a skeleton in a wedding dress.

Notable claimants for the story's location, some still displaying the chest, include Bramshill House and Marwell Hall in Hampshire, Castle Horneck in Cornwall, Basildon Grotto inBerkshire, Minster Lovell Hall in Oxfordshire, Exton Hall in Rutland, Brockdish Hall in Norfolk and Bawdrip Rectory in Somerset.

The tale first appeared in print in the form of a poem by Samuel Rogers entitled Ginevra, in his book 'Italy' published in 1823. In notes on this work, Rogers states ‘The story is, I believe, founded on fact; though the time and the place are uncertain. Many old houses lay claim to it. 
The popularity of the tale was greatly increased when it appeared as a song in the 1830s entitled 'The Mistletoe Bough' written by T.H. Bayley and Sir Henry Bishop. The song proved very popular. In 1859, its 'solemn chanting' was referred to as a 'national occurrence at Christmas'[2] in English households, and by 1862 the song was referred to as 'one of the most popular songs ever written', 'which must be known by heart by many readers'. 

Further works inspired by the song include a play of the same name by Charles A Somerset first produced in 1835. 
A short story, 'Ginevra or The Old Oak Chest: A Christmas Story' by Susan E Wallace published in 1887 and 
another short story "The Romance of Certain Old Clothes" by Henry James published in 1868. 
The song is also played in Thomas Hardy's A Laodicean, after the scene involving the capture of George Somerset's handkerchief from the tower.
Film versions of the story include a 1904 production by the Clarendon Film Company, directed by Percy Stow; a 1923 version made by the British and Colonial Kinematograph Company, directed by Edward J. Collins; and a 1926 production by Cosmopolitan Films, directed by C.C. Calvert. 
The Percy Stow film version of the story can be seen on the BFI player with a new specially commissioned score by Pete Wiggs from the band Saint Etienne

The story of the Mistletoe Bough is recounted in the 1948 Alfred Hitchcock film Rope, where it is described as being the favorite tale of the main character, Brandon Shaw. Unbeknownst to the story teller, the body of his murdered son had been hidden by Shaw in the chest in front of which they are standing.



Bayly’s cheerful verse is given below:


The mistletoe hung in the castle hall,
The holly branch shone on the old oak wall;
And the baron’s retainers were blithe and gay,
And keeping their Christmas holiday.
The baron beheld with a father’s pride
His beautiful child, young Lovell’s bride;
While she with her bright eyes seemed to be
The star of the goodly company.

“I’m weary of dancing now,” she cried;
“Here, tarry a moment-I’ll hide, I’ll hide!
And, Lovell, be sure thou’rt first to trace
The clew to my secret lurking place.”
Away she ran-and her friends began
Each tower to search, and each nook to scan;
And young Lovell cried, “O, where dost thou hide?
I’m lonesome without thee, my own dear bride.”

They sought her that night, and they sought her next day,
And they sought her in vain while a week passed away;
In the highest, the lowest, the loneliest spot,
Young Lovell sought wildly-but found her not.
And years flew by, and their grief at last
Was told as a sorrowful tale long past;
And when Lovell appeared the children cried,
“See! the old man weeps for his fairy bride.”

At length an oak chest, that had long lain hid,
Was found in the castle-they raised the lid,
And a skeleton form lay moldering there
In the bridal wreath of that lady fair!
O, sad was her fate!-in sportive jest
She hid from her lord in the old oak chest.
It closed with a spring!-and, dreadful doom,
The bride lay clasped in her living tomb!



Though the legend of "The Missing Bride" was presumably well known all across the British Isles and much of continental Europe at the time, it is thought that lyricist Thomas Haynes Bayly based his famous ballad "The Mistletoe Bough" on this poem.

"Ginevra," by the English poet Samuel Rogers, originally appeared in his book Italy, a Poem in 1822. The title character, Ginevra, is a young woman of noble birth who inexplicably vanishes on her wedding day, only to be found dead 50 years later when someone opens a "mouldering chest" in the mansion that had once belonged to her father and the bride's decayed remains. Ginevra had hidden in the trunk as a prank but found herself trapped inside "When a spring-lock, that lay in ambush there, Fastened her down for ever!" 




GINEVRA


If ever you should come to Modena,
(Where among other relics you may see
Tassoni's bucket but 'tis not the true one)
Stop at a Palace near the Reggio-gate,
Dwelt in of old by one of the Donati.
Its noble gardens, terrace above terrace,
And rich in fountains, statues, cypresses,
Will long detain you  but, before you go,
Enter the house  forget it not I pray you 
And look awhile upon a picture there.

'Tis of a Lady in her earliest youth,
The last of that illustrious family;
Done by Zampieri  but by whom I care not.
He, who observes it  ere he passes on,
Gazes his fill, and comes and comes again,
That he may call it up. when far away.

She sits, inclining forward as to speak,
Her lips half open, and her finger up,
As tho' she said "Beware!" her vest of gold
Broidered with flowers and clasped from head to foot,
An emerald-stone in every golden clasp;
And on her brow, fairer than alabaster,
A coronet of pearls.

But then her face, So lovely, yet so arch, so full of mirth,
The overflowings of an innocent heart 
It haunts me still, tho' many a year has fled,
Like some wild melody!

Alone it hangs Over a mouldering heir-loom, its companion,
An oaken-chest, half eaten by the worm,
But richly carved by Antony of Trent
With scripture-stories from the Life of Christ;
A chest that came from Venice and had held
The ducal robes of some old Ancestor 
That by the way  it may be true or false 
But don t forget the picture; and you will not,
When you have heard the tale they told me there.

She was an only child her name Ginevra,
The joy, the pride of an indulgent Father;
And in her fifteenth year became a bride,
Marrying an only son, Francesco Doria,
Her playmate from her birth, and her first love.

Just as she looks there in her bridal dress,
She was all gentleness, all gaiety,
Her pranks the favourite theme of every tongue.
But now the day was come, the day, the hour;
Now, frowning, smiling for the hundredth time,
The nurse, that ancient lady, preached decorum;
And, in the lustre of her youth, she gave
Her hand, with her heart in it, to Francesco.

Great was the joy; but at the Nuptial feast,
When all sate down, the Bride herself was wanting.
Nor was she to be found! Her Father cried,
"'Tis but to make a trial of our love!"
And filled his glass to all; but his hand shook,
And soon from guest to guest the panic spread.
'Twas but that instant she had left Francesco,
Laughing and looking back and flying still,
Her ivory tooth imprinted on his finger.
But now, alas, she was not to be found;
Nor from that hour could any thing be guessed,
But that she was not!

Weary of his life,
Francesco flew to Venice, and, embarking,
Flung it away in battle with the Turk.
Donati lived and long might you have seen
An old man wandering as in quest of something,
Something he could not find he knew not what.
When he was gone, the house remained awhile
Silent and tenantless then went to strangers.

Full fifty years were past, and all forgotten,
When on an idle day, a day of search
Mid the old lumber in the Gallery,
That mouldering chest was noticed; and 'twas said
By one as young, as thoughtless as Ginevra,
"Why not remove it from its lurking-place?"
'Twas done as soon as said; but on the way
It burst, it fell; and lo, a skeleton,
With here and there a pearl, an emerald-stone,
A golden clasp, clasping a shred of gold,
All else had perished save a wedding-ring,
And a small seal, her mother's legacy,
Engraven with a name, the name of both,
"Ginevra."

There then had she found a grave!
Within that chest had she concealed herself,
Fluttering with joy, the happiest of the happy;
When a spring-lock, that lay in ambush there,
Fastened her down for ever!

DEGIRMEN

Hiç sen bir su değirmeninin içini dolaştın mı adaşım?...

Görülecek şeydir o... Yamulmuş duvarlar, tavana yakın ufacık pencereler ve kalın kalasların üstünde simsiyah bir çatı... Sonra bir sürü çarklar, kocaman taşlar, miller, sıçraya sıçraya dönen tozlu kayışlar... Ve bir köşede birbiri üstüne yığılmış buğday, mısır, çavdar, her çeşitten ekin çuvalları. Karşıda beyaz torbalara doldurulmuş unlar...

Taşların yanında, duman halinde, sıcak ve ince zerreler uçuşur. Halbuki döşemedeki küçük kapağı kaldırınca aşağıdan doğru sis halinde soğuk su damlaları insanın yüzüne yayılır...

Ya o seslere ne dersin adaşım, her köşeden ayrı ayrı makamlarda çıkıp da kulağa hep birlikte kocaman bir dalga halinde dolan seslere?... Yukarıdaki tahta oluktan inen sular, kavak ağaçlarında esen kış rüzgârı gibi uğuldar, taşları kah yükselen, kah alçalan ağlamaklı sesleri kayışların tokat gibi şaklayışına karışır... Ve mütemadiyen dönen tahtadan çarklar, gıcırdar, gıcırdar...

Ben çok eskiden böyle bir değirmen görmüştün adaşım, ama bir daha görmek istemem.

Sen aşkın ne demek olduğunu bilir misin adaşım, sen hiç sevdin mi?...

Çooook desene! Sevgilin güzel miydi bari? Belki de seni seviyordu... Ve onu herhalde çok kucakladın... Geceleri buluşur ve öperdin değil mi? Bir kadını öpmek hoş şeydir, hele adam genç olursa...

Yahut sevgilin seni sevmiyordu... O zaman ne yaptın? Geceleri ağladın mı?... Ona sararmış yüzünü göstermek için geçeceği yolda bekledin, ona uzun ve acındırıcı mektuplar yazdın değil mi?...

Fakat herhalde ikinci bir aşka atlamak senin için o kadar güç olmamıştır. İnsan evvel' kendi kendisinden utanır gibi olur ama, bilir misin, bizim en büyük maharetimiz nefsimizden beraat kararı almaktır. Vicdan azabı dedikleri şey ancak bir hafta sürer. Ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kafi mazeretler tedarik etmiştir.

Ha, sonra bir üçüncü, bir dördüncüye sevdin, ve bu böyle gidiyor. Peki ama, bu sevmek midir be adaşım, bir kadını öpmek, onu istemek sevmek mi dir?...

Çırılçıplak soyunarak şehrin sokaklarında koşabiliyor musunuz?...

Bir bıçak alarak kolundaki ve bacağındaki adalelere saplamak ve böylece bir nehre atılarak yüzmek elinden geliyor mu?

Bir şehrin adamlarını öldürmek cesareti sende var mı? Bir minareye çıkarak bütün dünyaya işittirecek kadar kuvvetle bağırabilir misiniz?

Aşk sana bunları yaptırabilir mi? İşte o zaman sana seviyorsun derim...

Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekala, ikincisi ne? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o?... Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?... Hem biliyor musun, bu aptalca bir laftır: kalbin olduğu yerde duruyor ve sen onu filana veya falana veriyorsun... Göğsünü yararak o eti oradan çıkarır ve sevgilinin önüne atarsan o zaman kalbini vermiş olursun...

Siz sevemezsiniz adaşım, siz, şehirde yaşayanlar ve köyde yaşayanlar; siz, birisine itaat eden ve birisine emredenler; siz, birisinden korkan ve birisini tehdit edenler... Siz sevemezsiniz. Sevmeyi yalnız bizler biliriz... Bizler: batı rüzgârı kadar serbest dolaşan ve kendimizden başka Allah tanımayan biz Çingeneler...Dinle adaşım, sana bir çingenenin aşkını anlatayım...

Bir gün karların erimeğe başladığı mevsimdeydi bütün çergi, otuza yakın kadın, erkek ve çocuk, dört beygir ve iki defa o kadar da eşek Edremit tarafına doğru göçüyorduk.

Can sıkan ve bize hiç uymayan bir kıştan sonra ısıtıcı güneş ve yeni belirmeğe başlayan yeşillikler hepimize tuhaf bir oynaklık vermişti. Sırtlarında beyaz ve kısa bir gömlekten başka bir şeyleri olmayan küçük çocuklar hiç durmadan koşuyorlar, bağırıyorlar ve şose yolunun kenarındaki hendeklerde yuvarlanıyorlardı.

Delikanlılar keman ve klarnet çalarak yürüyorlar, genç kızlar parlak sesleriyle su gibi türküler söylüyorlardı.

Ben de etrafı gözden geçirerek bir köy, bir çiftlik, yanında kalabileceğimiz bir yer araştırıyordum.

İkindiye doğru siyah zeytin ağaçlarının arasında yükselen açık renkli çınar ve kavaklar gözüme ilişti. Burası küçük bir değirmendi. Suyu bol bir çay küçük söğüt ağaçlarının arasından geçtikten sonra dar ve taş bir mecraya giriyor, oradan da dört tane tahta oluğa taksim oluyordu.

İhtiyar çınarlar çukura gömülen eski değirmenin siyah kiremitli çatısını örtüyorlar, ve ön tarafındaki geniş meydanı gölgeliyorlar.

Ağaçların hışırtısını bastıran bir gürültüyle değirmenin altından fıkırdayıp çıkan köpüklü sular iki sıra taze kavağın ortasından geçip ilerideki sazlıkta kayboluyordu. Burada çergilemek hiç de fena değildi. Yüklü eşeklerle sık sık gelip giden köylülerden değirmenin işlek olduğu anlaşılıyordu. Ve bir kurşun atımı ötede beyaz minaresiyle bir köy görünüyordu.


Daha çadırları kurmadan Atmaca klarnetini alarak, kanatlarının biri açık duran kocaman kapıya yanaştı, çalmağa başladı, İçeride sesi duyan köylüler, oraya birikerek dinliyorlardı. Değirmenci de bunların arasındaydı, beyaz sakalını karıştırarak lakayt gözlerle bakıyordu.

Bilir misin adaşım, bu köylüler tavuk ve oğlak çaldığımızı söyleyerek bizden şikayet ettikleri halde bizi gene severler.

Aralarında bir kileye yakın buğday toplayarak Atmaca'ya verdiler. Ve değirmenci bunu iki çömlek de yoğurt ilave etti. Biz bu güzel kabilden cesaret alarak biraz ötedeki zeytin ağaçlarının arasında çadırlarımızı kurduk.

İşler iyi gidiyordu. Kadınlar taze söğütlerden yaptıkları sepetleri yakın köylerde satmakta güçlük çekmiyorlardı. Çalgıcılarımız yarım gün uzaktaki köylerden bile düğünü çağırıyorlardı.

Atmaca tabii en baştaydı...

Sen bu Atmaca gibisine daha rastlamamışsındır. Bir kere heybetli delikanlıydı: yağız derisi, yüzüne delice dökülen simsiyah saçları ve koyu gözleri... Sonra burnu... Uzun, sivri, ucu biraz aşağı kıvrak burnu. Bunun için biz ona Atmaca derdik... Başı geniş omuzlarının üstünde bir Arap atındaki gibi dik dururdu ve bir Arap atı ondan daha çevik değildi...

Bütün çergilerde onun cesareti, onun güzelliği, onun algısı söylenirdi.

Başka Çingeneler gibi çalmazdı o, adaşım: bir kere nota bilirdi. Şehir mektebini okumuş, bitirmişti: sonra içliydi...sanırdın ki klarneti çalarken havayı ciğerlerinden değil doğrudan doğruya yüreğinden veriyor.

Geceleri tek başına bir ağacın dibine çekilirdi. Biz de çadırların önüne çıkıp yüzü koyun yatar, çenemizi toprağa dayayarak onu dinlerdik.

Hiçbir sevgilisi yoktu. Ne geçtiğimiz Türkmen köylerindeki al yanaklı güzeller, ne de ince dudaklı Çingene kızları onun bakışlarını bir andan fazla üzerlerinde alıkoyabilirlerdi...

Halbuki çalgı çalarken büyük gözlerle oradaki kıvılcımları söndürmek ister gibi bir nem belirdiğini, esmer yanaklarında, bir ateşe rasgelmiş gibi derhal kuruyan birkaç ufak damlacığın yuvarlanmak istediğini görmüştük.

Çok konuşmaz, konuştuğu zaman da içindekilerden bize bir şey sindirmezdi. Neler hisseder, neler düşünürdü? Hiçbirimiz bilmezdik. Acaba birisini sevdiği için mi, yoksa hiç kimseyi sevemediği için mi, bu kadar yanık, bu kadar derinden çalıyordu?...

Ara sıra uzun müddet kaybolur, başka çergilerde dolaştığı, şehirlere inip büyük beylerin meclisine girdiği söylenirdi.

Kasabadaki efendiler ona ekran muamelesi ederlerdi, fakat o davarlardan bizimle beraber koyun uğrular, düğünlerde bizimle beraber çalgı çalardı.

Hemen her akşam değirmenin önündeki meydanlıkta toplanıp ahenk yapıyorduk. Şimdilik bir şey anaforlamadığımız için değirmenci de memnundu. Kızıyla beraber yük çınarın altına bir hasır atıyor, bağdaş kurup oturarak bizi dinliyordu.

Değirmencinin kızı tam bir köy güzeliydi. Yuvarlak bir yüzü, kalın dudakları, kalçalarına kadar uzanan ince örgülü saçları vardı. Ama yüzü hep soluktu. Etrafındaki şeylere, kendisiyle alışverişi yokmuş gibi dümdüz bir bakışı, ve dudaklarının kenarından dökülüyormuş gibi, isteksiz bir gülüşü vardı. Bu kızcağız sakattı adaşım, küçükken sağ kolunu değirmenin çarklarından birine kaptırmıştı. Şimdi onun yerinde şalvarının beline iliştirilen boş bir yen sallanıyordu. Ve bu onu insanlardan ayırıyordu.

Düşünebilir misin, güzel bir kızın bir kolu olmazsa bu ne demektir? Derenin üst başında çıpıl çıpıl yıkanan genç kızlara karışamıyordu. Vücudunu ve ondaki ayıbı her zaman örtmüş örtmeğe mecburdu... Geceleri birbirlerinin evinde toplanıp cümbüş yapan kızlarla da birleşemezdi, çünkü ne tef çalmak, ne de parmaklarının arasına tahta kaşıklar alarak oynamak elinden gelirdi...

Belli ki onun bütün çocukluğu bitmez tükenmez bir hasretle geçmiş; belli ki zeytin dallarına sincap gibi tırmanan, birbiriyle alt alta üst üste güreşen, değirmenin önünde erkek çocuklarla su fışkırtmaca oynayan akranlarına bir duvara yaslanarak dolu gözlerle bakmış. Şimdi bütün bunlara alışmış görünüyordu. Başka insanların yaptığı birçok şeyleri yapmak hakkının kendisinde olmadığını biliyor ve hiçbir şey istemiyordu. Değirmenin kapısı yanındaki taş sedire saatlerce oturup meydanda eşelenen tavuklara, yahut kocaman çınarın kıpırdayan yapraklarına yarı yumuk gözlerle bir bakışı vardı ki, adamı ağlamaklı ederdi. Geceleri babasıyla beraber gelir, onun yanında diz çöküp oturarak bize bakardı...

Sözü kısa keselim adaşım, bizim mağrur ve insafsız Atmacamız değirmencinin bu sakat kızına vuruldu. Tavuslara, sülünlere bakmağa tenezzül etmeyen yabani kuş, kanadı kırık bir çulluğun şikarı oldu.

Eyvah bana ki meselenin çok geç farkına vardım. Ben anladığım zaman alev saçağa sarmıştı... Yoksa çoktan çergiyi toplar, başka yere göçerdim.

Atmaca hiç kimseyle konuşmuyor, düğünlere gitmiyor, zeytinlerin altında tek başına çalıyordu. Ama geceleri çınarın altında adamakıllı coşar, gözlerini kıza diker, üfler, üflerdi...Ve biz titrediğimizi, bağırmak, konuşmak, yahut yerlere atılıp ağlamak istediğimizi hissederdik...Onun çalışında, bir ateş yığını etrafında haykıran ateşe tapanların, yahut batmakta olan bir gemiye çarpan dalgaların feryadı ve inleyişi vardı.

Atmacanın kanatları düşmüştü adaşım. Sarardıkça sararıyordu. Değirmencinin köye indiği günler kapının yanındaki taş sedirde kızla beraber oturduğunu ve tırnaklarını parçalamak ister gibi, iki tarafındaki sert kayada gezdirdiğini görünce bu işin böyle gitmeyeceğini anladım...

Bir gece onu çağırdım, derenin alt başına gittik, kavak fidanlarının arasına oturduk. Çakıllarda acele acele seken sulardan ve uzaklardan gelen bir kurbağa sesinden başka bir şey duyulmuyordu. Atmaca önüne bakıyor, niçin çağırdığımı, ne söyleyeceğimi sormuyordu. Elimi omzuna koydum, gözlerini bana kaldırdı.

"Seviyorsun!..." dedim.

"Öyle..." dedi.

"Ne yapacaksın?..."

Bu sualin cevabını bulmak ister gibi gözlerini yukarıya, yıldızlı göğe çevirdi. Uzun uzun baktı, birdenbire:

"Sen bizim çeribaşımızsın dedi, gezdiğin yerler benden çok, tecrübelerin fazla, aklın dirayetin bütün Çingenelerden üstündür. Sana açılmalıyım...

Gözlerini hiç indirmeden, sanki yıldızlara anlatıyormuş gibi, söylemeğe başladı:

"Onu seviyorum, ne yapacağımı da hiç düşünmedim. Sen benim sevmemin nasıl olacağını bilirsin... Ben ki arkamdan uşaklarını koşturan konak sahibi hanımlara başımı çevirmezdim: yedi köye hükmeden eşraf bana gelip, "Kızım senin için yataklara düştü... Çingene olduğunu unutup seni evlat gibi sineme basacağım, yalnız gel, gel de kızımızı kurtar!..." diye yalvardılar da gene cevap vermeden yoluma gittim; işte şimdi bu bir kolu olmayan kızı seviyorum. Onu alamam, onu kaçıramam... Halbuki o da beni seviyor. Bunu bana evvelisi gün ağlayarak söyledi. Gel dedim, beraber kaçalım. "Acı acı güldü, "Ağam dedi, ben senden noksanım, bana sadaka mı veriyorsun?..." Onu nasıl sevdiğimi anlattım: "Bana kolunun yerine kalbini veriyorsun, bir kalp bir koldan daha mı az değerlidir?"

"Tekrar gözyaşları boşandı: "Olmaz dedi, düşün ki, her karşına çıktığımda senden utanacağım, başım yerde olacak, beni böyle zelil etmek ister misin? Bırak beni, ne olduğumu bilerek ihtiyar babamın yanında kalayım, sende bir daha buralara uğrama. Bana sakatlığımı unutturarak deli deli rüyalar, gördürdün, seni ömrümün sonuna kadar unutamam, ama olmayacak şeylere beni inandırmağa kalkma, eğer sahiden beni seviyorsan hemen buralardan git!..."

Atmaca burada bir nefes aldı ve gözlerini yeri indirdi: "Düşünüyorum, birleşirsek bu ikimiz için de sahiden azap olacak. Aramızda anlaşılmaz, boğucu bir havanın dolaştığını hissedeceğiz. Eğer o bana açılamaz, bana naz edemez, bana içinden geldiği gibi sarılamazsa, gözleri her zaman: "Ne diye gençliğini benim için nara yaktın, sana yazık değil mi?" demek isterse ben ne yaparım? Her sözünden, her tavrımdan alınır: Kızsam ona dokunur, düşünceli olsam ona dokunur, sevsem ona acıyormuş gibi gelir, kucaklasam boş olan kolunun yerinde bir sızı duyar ve bunlar hep böyle sürüp gider...

"Ne yapacağımı, bu halin beni nereye götüreceğini sorma, bende artık kuvvet yok. Akıl yok, düşünce yok, yalnız aşk var. Mavzer kurşunu gibi çarptığını yene seren bir aşk... Senin Atmacan artık kanatlarını kımıldatacak halde değil!..."

Sustu, son sözler öyle acınacak bir tavırla ağzından dökülmüştü ki, fazla bir şey sormağa, hatta teselli etmeğe kalkışmadım; ona bu halde ne söz söylenebilir, nede o söyleneni duyardı.

Koluna girip çadıra kadar götürdüm.

İşler gittikçe sarpa sarmıştı adaşım. Atmacanın hali beni korkutuyordu. Fakat yapılacak hiçbir şey yoktu. Şimdilik işi oluruna bırakmağa karar vererek yattım. Bütün gece, büyük çınarın altında kollarını açarak sabırsızca bekleyen Atmacayı, ve dudaklarının kenarında geniş bir sevinç, soluk yanaklarında görülmemiş bir pembelikle ona doğru koşan değirmencinin kızını gördüm. Fakat birbirinin kucağına atılacakları zaman şekli belli olmayan tuhaf bir cisim ikisinin arasına giriyor, bir çark gibi fırıl fırıl dönerek ve gittikçe büyüyerek onları ayırıyordu.

Günler, kuvvetli bir rüzgârın sürüklediği beyaz bulut kümecikleri gibi birbirinin arkasına geçip gidiyorlardı. Ve biz, bunların sonunda muhakkak bir fırtına kopacağını seziyorduk. Herkes müthiş bir şeyden korkuyor gibiydi. Bütün çergiyi ağır bir durgunluk kaplamıştı.

İhtiyar ve tecrübeli Çingene karıları bildikleri afsunları okuyorlar, bütün iyi ve fena ruhları zavallı Atmacanın imdadına çağırıyorlardı. O, gittikçe çöken yanakları, nereye baktığı belli olmayan şaşkın gözleriyle geçerken delikanlılar başlarını yere eğiyorlar, genç kızlar ölü gibi sararan benizleri ve titreyen dudaklarıyla arkasından bakıyorlardı.

Kadın, erkek, genç, ihtiyar hiçbir şeye karar veremeyerek bekliyorduk. Sanki serseri bir rüzgâr kafalarımızdan her düşünceyi silip süpürüyor, bizi şaşkın ve meyus buralarda bırakıyordu.

Bir gün Atmaca yanıma sokuldu. "Bu akşam değirmende ahenk yapacağım, ben ihtiyarla konuştum!..." dedi. Hafif yağmur çiseliyordu. Akşama kuvvetli bir yaz sağanağı gelmesi çok mümkündü. Bunu ona da söyledim.

"Değirmenin içinde çalacağım!" dedi.

"Değirmen geceleri de işliyor, o gürültüde mi?" Tuhaf tuhaf güldü.

"Korkma! dedi, klarneti o gürültüde de size duyururum. Nefesim daha o kadar kuvvetten düşmedi".

Yağmur akşama doğru sahiden arttı. Karşı tepedeki palamut ormanına birbiri arkasına yıldırımlar düşüyor, iri damlalar zeytin ağaçlarının siyah yapraklarını garip tıpırtılarla oynatıyordu.

Hepimiz değirmenin içine dolduk. Tavanda sallanan iki tane gaz lambası etrafa yarım bir aydınlık serpiyordu ve çarklar, taşlar, tozlu kayışlar dönüyorlar, dönüyorlardı. Hepsinin birden çıkardığı yırtıcı gürültü yağmurun alçak tavandaki kesik hıçkırığına karışıyor, birbirini kovalayan gök gürültüleri bu korkunç ahengi tamamlıyordu.

Değirmenci ve kızı duvarın dibindeki sedire oturmuşlardı. Sallanan lambalar genç kızın yüzünde acayip gölgeler oynatıyordu.

Bütün gürültüleri bastıran ince bir ses birdenbire yükseldi. Kendisini değirmenin karanlık bir köşesine çeken Atmaca çalmağa başlamıştı.

Adaşım, ben o gece dinlediğim şeyleri öldükten sonra bile unutamam.

Dışarıda fırtına gittikçe artıyor ve rüzgâr ıslak kamçısını kerpiç duvarlarda gezdiriyordu. Yükselen sular tahta oluklardan taşıyor, haykıra haykıra yerlere dökülüyordu.

İçeride taşlar nihayetsiz bir coşkunlukla homurdanıyor; çılgın gibi dönen kayışlar şaklıyor; birbirine geçen tahta çarkların dişleri ağlar gibi gıcırdıyordu. Ve bunların hepsini bastıran deli bir ses kah yalvarıyor, kah hiddetle kıvranıyor, susacak gibi olduktan sonra tekrar yükseliyordu.

Alaca karanlıkta Atmacanın siyah ve parlak gözleri hiç kıpırdamadan genç kıza bakıyorlardı. Genç kızın acınacak bir perişanlıkla çırpınan büyümüş gözlerine...

Ve öyle şeyler çalıyordu ki adaşım, onları anlatmağa bizim kullandığımız kelimelerin takati yoktur...

Bazen okşayan, ısıtan bir sabah güneşiydi... Fakat derhal yüzümüzü yırtan, gözümüzü kör eden, içindeki ateşleri kum tanesi gibi etrafa saçan bir çöl fırtınası oluyor, yahut bağrımıza işleyen bir bıçak haline geliyordu.

Son ve keskin bir çığlıktan sonra Atmacanın ayağa kalktığını gördüm. İki üç adım ilerledi ve klarneti bir köşeye fırlattı.

Herkes doğrulmuştu. Üzüntülü gözlerle ona bakıyorlardı. O, yüzüne büsbütün dökülen kara saçlarını eliyle geri attı. Birdenbire çukura gitmiş gibi görünen gözlerle etrafını araştırdıktan sonra onları değirmencinin kızına dikti, uzun uzun baktı...

O dakikayı ömrümde unutamam adaşım; dışarıda fırtına arttıkça artmıştı, duvarlar sarsılıyor, tepemizdeki kiremitler uçuyordu. Ve değirmen, azgın bir hayvan, homurduyor ve dönüyordu. Ve o, lambanın sönük ışığında, olduğundan daha büyük âdeta bir gölge gibi duruyordu. Gözleri genç kızın üzerindeydi. Tahammül edilmez bir acı yüzünün şeklini tanınmayacak hallere sokmuştu. Kah esmer derisini şişiren bir kan gözlerinin kenarına kadar fırlıyor, kah dişlerinin arasında ezilen dudakları bile bembeyaz oluyordu. O dudaklar ki, bir şey söylemek ister gibi kıpırdıyorlardı ve ağlayacak gibi aşağıya çekiliyordu.

Bu bakış ancak bir an kadar sürdü. Sonra gözkapakları yavaşça düştüler ve o, yere yıkılacak gibi sallandı. Fakat hemen kendisini topladı. Bir kere daha etrafına bakındı. Sanki bir imdat bekliyor gibiydi: Kendisini bu kahredici, bu parçalayıcı ağrılardan kurtaracak bir imdat... Nihayet kafasına bir şey vurulmuş gibi inledi. Gerisingeriye dönerek değirmenin öbür başına, çarkların ve kayışların kudurmuşçasına döndükleri köşeye doğru atıldı.

Bir nefes alımı kadar hepimiz olduğumuz yerde kaldık, sonra delice bağırarak arkasından koştuk...

Heyhat adaşım, çok geçti. Atmaca yerinden fırlayan ve "iş işten geçti" demek isteyen gözlerle bize doğru geliyordu.

Sağ kolu yerinde değildi ve oradan oluk gibi kan fışkırıyordu. Birkaç adımdan sonra sendeledi, ayaklarımızın dibine yıkıldı...

İşte adaşım, sana seven bir çingenenin hikâyesi...

Çiçeklerin açtığı mevsimde, senin kollarına yaslanan ve çiçekler kadar güzel kokan bir vücutla uzak su kenarlarında oturmak ve öpüşmek yoruluncaya kadar öpüşmek hoş şeydir... Seni gördüğü zaman zalimce başını çeviren mağrur bir dilberin kapısı önünde veya ışığı altında sabaha kadar dolaşmak, bunu candan arkadaşlara ağlayarak anlatmak, söz aramızda gene hoş şeydir. Fakat sevgili bir vücutta bulunmayan bir şeyi kendisinde taşımağa tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir.


Sabahattin ALİ

d&r

'this is my design'

From creator Bryan Fuller, “Hannibal” stars Mads Mikkelsen as brilliant psychiatrist Dr. Hannibal Lector, who is working with the FBI and gifted criminal profiler Will Graham, played by Hugh Dancy, to look into the mind of serial killers. Based on Thomas Harris’ best-selling novels, this series is the prequel to the story that began with the feature films “Red Dragon” and “Silence of the Lambs.” The series also stars Laurence Fishburne as Jack Crawford, the head of the FBI’s Behavioral Science Unit. Caroline Dhavernas and Hettienne Park also co-star.


trailer season 1:
-spoilers-

trailer season 1

Feed your fear. FBI Agent Will Graham hunts the most notorious serial killers. What he doesn't know is his new partner is the most notorious serial killer of all.

Both a gift and a curse, Graham has the extraordinary ability to think like his prey—he sees what they see, feels what they feel. But while Graham is pursuing an especially troubling, cannibalistic murderer, Special Agent Jack Crawford teams him with a highly respected psychiatrist – a man with a taste for the criminal minded – Dr. Hannibal Lecter.

While Lecter and Graham work to unravel the mystery and catch the killer, Dr. Lecter tests him every step of the way, toying with Graham, playing a game all his own. Like only Lecter can, he twists Will’s mind, daring him to question everything he knows about others – and even more frightening – himself.
A series where romanticism emphasized intense emotion as an authentic source of aesthetic experience, placing new emphasis on such emotions as apprehension, horror and terror.

Everything is a product of art in this series. The way the human mind thinks, eats and even kills. The dishes cooked by Hannibal actually inspires you to get up and cook the devious dish. (I fell of the couch laughing when Graham brought fish to cook for Hannibal) 

<here is web page where you can see the recipes>
< http://janicepoonart.blogspot.com/>

trailer season 2:
-spoilers-

trailer season 4

And the books… my god the books! I would give anything to sit in that office for months and just read…

The way Graham thinks and tries to adapt to serial killers mind is outrageous. It makes you feel sorrowful yet astonished by his resolutions to solutions. Everything about the series is way off the records. A topnotch series waiting its viewers.

There has been great productions but Hannibal is one of my best series I guess.
Generally I don’t prefer too gruesome series but Hannibal is way different. 
But having a cup of coffee under blankets with a loved one is the best way to watch such series. Feeling safe and fearing at the same time is phenomenal. A series that captivates you from the start is worth watching…

I literally need these...

*and of course antlers!!












trailer season 3:
-spoilers-

trailer season 3

More about Hannibal: click 

Don’t miss the epic series premiere of HANNIBAL, starring Madds Mikkelsen, Hugh Dancy, and Laurence Fishburne, Thursday, April 4 at 10/9c on NBC.

http://www.imdb.com/title/tt2243973/

http://www.nbc.com/hannibal

rise and shine

on the run

by schnotte

Sometimes in life we never get what we deserve in fact I think generally we never get what we deserve. You work hard, you trust we accomplish a lot, run over mountains of pain and hardship but the reward is never what you desire. You always end up losing.
Maybe this is actually the problem we face. The fact that it is ourselves that we are racing, it is ourselves that we have to fight and win. And this is the hard part. The impossible part. No one deserves the best you can do but yourself.


“Try again, fail again. Fail better.”
- Samuel Beckett

This video is the best innovation video you might come across. It’s been helping get over hard times for about two years now. Every time I feel upset or horrible thoughts start to cloud my judgement I end up watching it over and over again.
Hope it will also brighten your day and give you the strength you need to fight.

Transcription:

Rise and shine

6am and your hand can’t make it to the alarm clock before the voices in your head start telling you it’s too early, too dark and too cold to get out of bed. Aching muscles lie still in rebellion pretending not to hear your brain commanding them to move. A legion of voices are giving you permission to hit the snooze button and go back to dream land.

But you didn’t ask their opinion.

The voice you chose to listen to is one of defiance. A voice that says there was a reason why you set that alarm in the first place. So sit up, put your feet on the floor and don’t look back because we’ve got work to do. Welcome to the grind.

For what is each day but a series of conflicts between the right way and the easy way. 10,000 streams span out like a river delta before you each one promising the path of least resistance. The thing is you’re headed upstream. And when you make that choice and you decide to turn your back on what’s comfortable, safe, and what some would call common sense, well that’s day 1. From there it only gets tougher. So just make sure this is something you want because the easy way out will always be there ready to wash you away. All you have to do is pick up your feet.

But you aren’t going to are you? With each step comes the decision to take another. You are on your way now but this is no time to dwell on how far you have come. You are in a fight against an opponent you can’t see but oh you can feel them on your heels can’t you, feel them breathing down your neck. You know who that is? That’s you. Your fears, doubts and insecurities lined up like a firing squad ready to shoot you out of the sky. But don’t loose heart. While they aren’t easily defeated they are far from invincible. Remember this is the grind. The battle royal between you and your mind, your body and the devil on your shoulder who is telling you this is just a game, this is just a waste of time, your opponent are stronger than you.

Drown out the voice of uncertainty with the sound of your own heartbeat. Burn away your self-doubt with the fire underneath you. Remember what we are fighting for and never forget momentum is a cruel mistress. She can turn on the dime with the smallest mistake. She is always searching for the weak place in your armour; the one little thing you forgot to prepare for.

So as long as the devil is hiding the details, the question remains is that all you got? Are you sure? And when answer is yes and you have done all you can to prepare yourself for battle then it’s time to go forth and boldly face your enemy. 

The enemy within.

Only now you must take that fight into the open, into hostile territory. You are a lion in a field of lions all hunting the same elusive pray with a desperate starvation that says victory is the only thing that can keep you alive. So believe that voice that says you can run a little faster, you can run a little harder, and that to you the laws of physics are merely a suggestion.

Luck is the last dying wish of those who want to believe that winning can happen by accident
Sweat on the other hand are for those who knows it a choice
So decide now, because destiny waits for no man
And when your time come and thousands different voices are trying to tell you that you’re not ready for it
Listen instead to that lone voice of decent, one that says you are ready, you are prepared. It’s all up to you now.. 

so rise and shine.

beni tel cambazı yap

“ ‘Bir şekilde beni tel cambazı yap abi,’ dedi. ‘Telin tam ortasında bir yerde iken, nasıl yürüneceğini unutan bir cambaz olayım. Orada öyle, gece gündüz takılayım.’ ”

  

“Her şeyin iyi gittiğini nerden çıkarıyorsun?” dedi.

“Herif rüzgârı kendinden menkul uçurtmanın teki. Ara sıra telleri takılır gibi kadına geliyor gece yarısı.”

“Fakat Müzeyyen, bu derin bir tutku,” dedim. Tırsmaya başlamıştım. Haklı olabilirdi.

“Evet, biraz sapık ve tek taraflı bir tutku,” dedi, arkasını dönüp gitti.

Hikâyeye göre adam, kadını çok seviyor, sevdikçe ruhu büyüyor, eve sığmıyor... Bülbülün çilesi, yazarın zulası... İnceden sarma bir sigara, inceden bir bardak... Jak Danyel isimli bir flifle, Hicran isimli bir yara, tuhaf isimli bir roman. Kafamız iyi, açmayın kapağı, biz böyle iyiyiz.

İhami Algör, alelacayip aşların ve oyunbazlığın, hüzünlü dolambaçların yazarı.

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku, İtalyan Yokuşu’ndan aşağı, rüzgâra asılıp Tophane’ye inen roman. Avaramu

Bazen bir kitap rastlarsın, okurken seni bir yolculuğa çıkarır, ve bu yolculuğa ihtiyacın vardır ya…

‘Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku’ işte öyle bir kitap. Seni taksimde yolculuğa çıkarırken sana müzik dinletir. Sen de kahraman ile cafede kahve içersin, sokakta oynayan çocukları görür belki onlara laf atarsın, börekçiden kürt böreği alıp ‘fazla pudra şekeri’ istersin, ve ıslık tutturursun.

Çay ve limonlu kek ile okumaya başladığım kitabı okudukça karakterin aklından geçenlere tamamen eşlik etmeye başladım. Kulağına gelen ‘Orhan abi- Kula kulluk edene, yazıklar olsun’a ben de eşlik ettim. O yürüdükçe ve etrafını gözlemledikçe ben de gördüm, ve ben de gülümsedim. Mahallede çamaşır asan kadınları, top oynayan çocukları, misafir gelenleri hepsini ben de gördüm. O öyküsünü yazdıkça ben de tekrar yazdım, yer yer kavga ettim – Müzeyyen haklı oğlum dedim.

Sonra biraderimin acısını ben de hissetmeye başladım. Acılarımızı paylaştık, ortak olduk onlara. O anlattıkça ben dinledim. Kah gülümsedik, kah ağladık beraber. Küfür ettik Müzeyyene ve Müzeyyen gibilere. Acımızı beraber sardık ve hayatımıza devam ettik, bir daha karşılaşıncaya kadar.

“Saldım nefesimi, nefesim alev oldu, alev duvara değdi, duvarda bir kapı açtı, kapı, ayrık otları, eğreti otları, peygamber kılıçları, şeytan kılıçları, paşa kılıçları, aslanağızları, pençeleri, yeşil, koyu, ağdalı yaprakları ile orman gibi bir bahçeye geçti. Bahçenin orta yerinde bir halı belirdi. Halının desenleri arasında, Anka kuşları, hüthüt kuşları, ebabil kuşları, bülbüller ve envai çeşit kuş, hüsn-ü Yusuflar, menekşeler, sümbüller arasında yürüdü. Halının ortasına, kan rengi bir gül oturdu. Güle, bir ışık huzmesi vurdu. Gül dışındaki her şey, çiçekler, yapraklar, kuşlar, gülün ışığı ile kör oldu, karanlıkta kaldı. Resme, Gülme sorma o bilmez adını verdim. Halıyı bir ucundan yakım. Ateş usul usul yürüyorken, resmi kendi haline bıraktım.”

Mizanpajı harika olan bu kitabı kesinlikle tavsiye ederim. Özellikle düşüncelere daldığınızda ve onlardan kurtulmak istediğinizde... Bir başkasının öyküsünü dinleyerek güzel vakit geçirmeniz dileği ile.

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - Ilhami Algor | 5,70TL - D&R : Kitap